प्र चा प्रवास.....

 Mamma Mia, Vasa Museum, Wanderlust!!... घर सोडून आता तीन दिवस झाले होते…आणि खरं सांगायचं तर वल्लभ आणि असीमचे दिवसातून होणारे video calls हे माझ्या मानसिक Wi-Fi चे hotspot झाले होते.   “तू ठीक आहेस ना?”, “जेवलीस का?”, “रस्ता सापडला ना?” — ह्या प्रश्नांनी जरा धीर यायचा…[पण वरकरणी मी त्यांना राग आलाय असेच दाखवायची  ]     किंवा कदाचित मीही आता हळूहळू “एकटीने फिरणारी बाई” ह्या नव्या version मध्ये update होत होते.  पण आज सकाळ काहीतरी वेगळीच उजाडली होती…  कालपर्यंत “अगं हे स्टेशन बरोबर आहे ना?”, “ही ट्राम कुठे जाईल आता?” असे प्रश्न मनात घोळत होते…  आणि आज मात्र उठल्यावर एकदम शांत वाटत होतं.  जणू मनानेही स्वतःची आता suitcase उघडून व्यवस्थित settle व्हायचं ठरवलं होतं.  भीतीचा jet lag उतरला होता बहुतेक…..कारण आज पहिल्यांदाच “आपण इथे manage करू शकतो” हा विचार मनात अगदी सहज येऊन गेला. मग काय…  एकदम आत्मविश्वासाने latte वगैरे प्रकार करून प्यायले.  बेक्ड बीन्स मस्त टोस्ट केलेल्या ब्रेड वर घेतले, salad ला चवीचे dressing घातले, frui...

  संध्याकाळी उशीरा पोहोचल्यामुळे गूळपोळी आणि मेथीचे ठेपले खाऊन, वर गरम कॉफी पिऊन मी अशी काही निद्राधीन झाले की jet lag पण म्हणाला असेल — “हिला disturb करणं आपल्या बसचं नाही!”  दुसऱ्या दिवशी उठले तर एकदम fresh वाटत होतं… आणि पुढच्याच क्षणी वास्तवाने कानाखाली वाजवली —   “मॅडम, आजपासून खरी परीक्षा आहे!”   कारण इथलं sightseeing काय करायचं, कुठे जायचं, कसं जायचं… याचं काहीच ठोस planning नव्हतं. आपल्या “गूगलेश्वराने” सुचवलेली काही ठिकाणं मात्र भक्तिभावाने note करून ठेवली होती. पण बाकी पूर्ण मामला “जाऊ तिथे रस्ता शोधू ” category मधला होता.   मग मनाशी ठरवलं — “नाश्ता करू, लोकांना विचारू आणि दिवसाचा रूट ठरवू…”  आणि तयार होताना स्वतःलाच background music दिलं —  “अभी तो adventure शुरू हुआ है!”  नाश्त्याला अर्थातच थंड पदार्थांची मैफल सजली होती. क्रॉसाँ [ज्याचा उच्चार करताना आपली जीभ आणि आत्मविश्वास दोन्ही घसरतात  ], केक, उकडलेली अंडी, scrambled eggs, चिकन, फळं, ब्रेड-बटर-जॅम, सुका मेवा… आणि कॉफीचे तीन-चार प्रकार.....कॉफी मात्र स्वतः बनवायची होत...