प्र चा प्रवास.....

  प्र चा प्रवास .......कला,कॉफी आणि प्रतीक्षा नवीन अध्यायाची !! हेलसिंकीमधल्या पहिल्याच रात्री स्वतः च्या घरी लागावी तशी गाढ झोप लागली. त्यामुळे दुसऱ्या दिवशी सकाळी एकदम टापटीप आवरून अस्मादिक नाश्त्याला वेळेवर हजर झाले. युरोपमध्ये सगळीकडे कॉल्ड ब्रेकफास्ट असतो हा अनुभव काही नवीन नव्हता. पण AX हॉटेलमध्ये नाश्त्याचा थाट बघून माझ्या मनातला खादाड भारतीय [ खर म्हणजे पक्का चवीने खाणारा पुणेकर] जागा झाला.  पॅनकेक, त्याबरोबर तीन-चार प्रकारचे जॅम, सॅलड, त्यात घालण्यासाठी कच्च्या भाज्यांची फौज, अगदी छोट्या, बारीक तुकड्यांत कापलेलं पनीर, पाच-सहा प्रकारची ड्रेसिंग्ज, चार प्रकारचं चीज, क्रॉसाँ, वेगवेगळे ब्रेड आणि आपले आपण टोस्ट करून घेण्याची सुविधा! आपल्याकडे कसे "घे गं, अजून एखादे घे" म्हणत असतात; कोणीतरी मनापासून वाढत ह्या भावनेनेच चार घास जास्तं जाताना...आणि इथे मशीनच "ब्रेड माझ्या आत टाका आणि स्वतःच पाहिजे तसा आणि पाहिजे तेवढा स्वतःच भाजून घ्या" असं सांगत होतं. स्वावलंबनाचा पहिला धडा नाश्त्यापासूनच! सगळ्यात सुखद धक्का म्हणजे इथे दररोज मटारचे बॉल [तळून ठेवलेले असायचे] आणि छोल...

 स्वीडनहून फिनलँडला...... ट्युलिप ... ऑडी ...आणि शिक्षकत्व !! आदल्या दिवशी संध्याकाळी वासा म्युझियममधून लवकर परत आले. मग हॉटेल वर जाऊन नुसतच बसण्यापेक्षा बाहेर फिरून यायचा विचार केला.....म्हटलं आलोच आहोत तर जेवढे बघता येईल तेवढे बघू यात ....अनुभवूया.....हॉटेलसमोरचा रस्ता क्रॉस केल्यावर एक सुंदर पार्क होत. तिथे आधी उगाचच जाऊन आले होते...पण त्याच्या शेजारीच दिसणाऱ्या अगदी ठेंगण्या टेकडी बद्दल “इथून संपूर्ण स्टॉकहोमची vibe कळते …” असं हॉटेल मध्ये कुणीतरी सांगितलं होतं…आणि आपणच कसे काय हिच्याकडे दुर्लक्ष केले?? असा विचार करत....पावलं त्या दिशेने वळली. गारेगार वार्‍याला कापत, झाडांच्या पानांची सळसळ ऐकत, पायर्‍या चढत चढत अवघ्या पंधरा मिनिटांत मी टेकडीवर पोहोचले… आणि समोरचं दृश्य पाहून अक्षरशः हरखून गेले.  विहंगम हा शब्द पुस्तकात वाचून कळला नव्हता तितका त्या क्षणी ते दृश्य बघताना कळला [ शेवटी अनुभव आधारित शिक्षण च मला चांगलेच कळते ] ....जुन्या इमारतींचे लाल, नारंगी, करडे, फिकट क्रीम, जुनाट पांढरा अश्या रंगांचे कितीतरी शेड… मधेच दिसणारी हिरवीगार झाडी....फुलांनी आच्छादलेली झाडे....लांब...